Onlangs had ik een gesprek met iemand die graag een opstelling wilde doen. Ze voelde dat er iets in haar gezien wilde worden, maar vond het lastig om te bepalen welke vraag ze moest inbrengen.
Ik merk dat dit vaker zo ervaren wordt. En eigenlijk is die term ook best verwarrend: een “vraag inbrengen”.
Sterker nog: het hoeft helemaal geen vraag te zijn. Het mag ook iets zijn wat schuurt, iets waar je steeds weer tegenaan loopt. Een gevoel, een patroon, een terugkerende situatie, iets in jou dat aandacht vraagt.
Denk bijvoorbeeld aan thema’s zoals:
• Je merkt dat je tranen vaak hoog zitten, zonder dat je weet waarom
• Een angst ervaren in groepen, waardoor je ze liever vermijdt
• Een onverklaarbaar gevoel van eenzaamheid, terwijl je fijne mensen om je heen hebt
• Het leven dat zwaar voelt, alsof je steeds tegen de stroom in beweegt, terwijl je het op papier “goed voor elkaar hebt”
• Steeds opnieuw in dezelfde dynamieken in (liefdes)relaties terechtkomen, of relaties die niet lang standhouden
Kortom: je hoeft geen uitgewerkte vraag te hebben om een opstelling te doen. Als je ergens tegenaan loopt in je leven, is dat al de ingang. En het kan zelfs ook zo zijn dat je er helemaal geen woorden aan kunt geven, maar wel voelt: “het is tijd voor een opstelling”. Ook dat is helemaal oké.
Tijdens een 1-op-1 opstelling of opstellingendag wordt vanzelf duidelijk wat er gezien mag worden. Het veld van de opstelling wijst daarin de weg en is zoveel wijzer dan ons hoofd kan bedenken 😉
Dus voel je dat je een opstelling wilt doen, maar lukt het niet om het precies te verwoorden? Je bent welkom.
En als je twijfelt en je het fijn vindt om even af te stemmen: stuur me gerust een berichtje.
Liefs, Dana