Onlangs had ik een gesprek met iemand die graag een opstelling wilde doen. Ze voelde dat er iets in haar gezien wilde worden, maar vond het lastig om te bepalen welke vraag ze moest inbrengen.Ik merk dat dit vaker zo ervaren wordt. En eigenlijk is die term ook best verwarrend: een “vraag inbrengen”.

Wanneer je aan familieopstellingen denkt, denk je misschien niet direct aan je innerlijk kind. Toch komt juist dat aspect in opstellingen vaak naar voren. De verbinding met jezelf, is namelijk de diepste verbinding die er is. Tijdens het opgroeien raken we de verbinding met delen van onszelf vaak kwijt. Dit gebeurt op momenten waarop we ons als kind onveilig of niet gezien voelen.

Vaak dragen we iets voor iemand uit ons familiesysteem. Dit dragen gebeurt altijd onbewust vanuit een diepe liefde en loyaliteit. Een familieopstelling maakt haarfijn helder als je iets bent gaan dragen wat niet van jou is. En nodigt je uit om het daar te laten waar het hoort. 

Tijdens een opstellingendag worden niet alleen de deelnemers met een eigen vraag geraakt. Ook als representant word je vaak geraakt in eigen thema’s.Mensen denken weleens: ik sta in de opstelling van een ander, dus dit gaat niet over mij. En dan zijn ze geneigd hun gevoel in te houden. Maar weet je? De uitnodiging is juist om het níét weg te stoppen.

Als alles in jou er mag zijn, precies zoals het is, dan kan er beweging ontstaan. Juist wanneer je het ongemak of de pijn in jezelf durft te erkennen en te voelen, ontstaat er ruimte om vrijer te leven. Welke delen willen in jou gezien worden en de ruimte krijgen? Ik schreef er onlangs een gedichtje over: 'Bang & Dapper'