Hij ging zitten... Ik vroeg hem hoe hij zich voelde.
"Ik voel me zo gespannen en onrustig" zei hij. En hij vertelde dat dit gevoel de dagen voorafgaand aan de opstelling alleen maar was toegenomen.
Hij wilde graag kijken naar de relatie met zijn zoontje. Hij herkende veel van zichzelf in zijn kind. Dingen die hem raakten en aan vroeger herinnerden.
Moedig vind ik het telkens weer, als mensen de stap zetten om de weg naar binnen te gaan. Om met een opstelling te onderzoeken wat er in de onderstroom speelt.
Spanning, onrust of andere gevoelens voorafgaand aan een opstelling… weet dat het heel normaal is als je dit voelt. En de uitnodiging is dan ook om alles wat je voelt in jezelf toe te staan.
Vaak gebeurt er al iets vanaf het moment dat je besluit een opstelling te doen. En komt er iets in beweging in jou.
Ook kan het bijvoorbeeld zo zijn dat je je aanmeld omdat je een bepaald thema wilt inbrengen en dat dit in aanloop naar de opstelling toe veranderd. En er iets anders naar boven komt.
Weet dat alles er mag zijn. Precies zoals het is.
Op de dag zelf nemen we de tijd om stil te staan bij waar jij tegenaan loopt.
En het mooie van opstellingenwerk is dat vanzelf zichtbaar wordt wat er op dat moment gezien wil worden. Wat erkend wil worden. Wat gevoeld wil worden.
Dat wat zichtbaar wordt kan intens zijn. En tegelijkertijd is mijn ervaring dat je nooit meer krijgt dan je op dat moment kunt dragen. En juist door het aan te kijken kan er beweging en ruimte ontstaan voor jou.
Voel jij dat het tijd is voor een opstelling en vind je het tegelijkertijd ook ontzettend spannend die stap te zetten?
Ik zie je. En je bent welkom. Precies zoals je bent.
Ik bied een veilige plek waar jij weer in verbinding kunt komen met jezelf.
Liefs, Dana